பரண் – 0007 :-

தரப்படுத்தலின் அதிகாரமும் நசுக்கப்படும் கிளைமொழிகளும்

                                                                                 -    மு.சிவகுருநாதன்

(வட்டார வழக்கில் எழுதப்படுகிற படைப்புகளை பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் கல்லூரிகள் பாடமாக வைக்க மறுத்து வருகின்றன. அப்படி பாடமாக வைக்கப்பட்டாலும் பின்னாட்களில் எதிர்ப்பு வருகின்றது என்கிற பெயரில் அவைகள் நீக்கப்படுகின்றன. தொன்னூறுகளின் இறுதியில் சோலை சுந்தரபெருமாளின் ‘ஒரே ஒரு ஊர்ல…’ என்ற நாவல் ஒர் கல்லூரிப் பாடத்திட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டதையொட்டி இக்கடிதம் தினமணிக்கு எழுதப்பட்டது. ஆனால் தினமணி வெளியிடவில்லை. பிறகு ‘கேப்பியார்’ இதழில் வெளிவந்தது. (இதழ் வருடம், மாதம் சரியாக நினைவில்லை.) இக்கட்டுரையில் அ.மார்க்ஸ் – ன் பாதிப்பு நிறையவே இருக்கும். பிறகு சோலையின் ‘செந்நெல்’ நாவல் பாடமாக்கப்பட்டபோதும் இதேமாதிரியான எதிர்ப்பு உண்டானது.  தொன்னூறுகளின் இறுதியில் வெளிவந்த இக்கட்டுரை பரண் பகுதியில் வெளியாகிறது. ‘கேப்பியார்’ இதழுக்கும் அதன் ஆசிரியர் கே.புஷ்பராஜ் –க்கும் எனது நன்றிகள்.)

      தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், தமிழ்பல்கலைக்கழகம், அவ்வப்போது ஆர்ப்பாட்டமாக நடந்தேறும் தமிழ் மாநாடுகள் போன்றவற்றின் வரிசையில் தமிழ் மொழி மற்றும் பண்பாட்டுத்துறையின் மூலம் தமிழை வளர்த்தெடுக்கக் கிளம்பியிருக்கிறது அரசு. பெயர்ப்பலகைகளை தமிழில் எழுதவேண்டும் என்ற கோஷம் மேலெழும்புகிறது. தமிழை செந்தரப்படுத்தி (standardised) தனித்தமிழில் ஆக்கங்கள் வெளிவந்தவண்ணம் இருக்கின்றன.

   மொழி, பண்பாடு போன்றவற்றைப் பேசுகிறபோது எந்த-யாருடைய மொழி, பண்பாடு என்ற கேள்வி எழும். அப்படி கட்டமைக்கப்படுகிற மொழியும் பண்பாடும் தமிழர்கள் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஒன்றாக இருக்குமா? இந்தக் கட்டமைப்பில் உள்ளிருப்போர் யார் வெளியேற்றப்படுபவர்கள் யார் என்றெல்லாம் எண்ணிப்பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

    மொழியின் இடுகுறித்தன்மை, நவீனத்துவ – பின் நவீனத்துவ சிந்தனைகள் போன்றவற்றின் வெளிச்சத்தில் இதுபற்றி மேலும் சிந்திக்கவேண்டியிருக்கிறது.

    கருவியாகிய மொழி பேச்சு மரபையும் (oral tradition) எழுத்து மரபையும் (literate tradition)  உள்ளடக்கியது. இதில் இலக்கியம் எந்த வடிவத்தில் இருக்கவேண்டுமென மூன்றாம் உலக நாடுகளின் சிந்தனைகள் விவாதங்களாக உருவெடுத்து எழுத்துமரபை மறுதளித்து பேச்சு மரபின் முக்கியத்துவத்தையும் மாற்றுக்கல்வி என்று வருகிறபோது வட்டாரமொழியினால் தயாரிக்கப்பட்ட பாடத்திட்டத்தை அவ்வட்டார மொழி பேசுகின்ற ஆசிரியரால் நடத்தப்படவேண்டுமென்பது தொடர்ந்து பேசப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

    தமிழ்ச் சூழலில் தமிழிலக்கிய, பண்பாட்டு வரலாறு என்பது உரையாசிரியர்களின் வரலாறாக நீண்டிருக்கிறது.

   தொல்காப்பியத்தில் கூறப்பட்டுள்ள செந்தமிழ் வரையறைகளும் இழிசனர் வழக்கு என்று கட்டம் கட்டியதும் அடித்தட்டு (subaltern) மக்களின் பேச்சுமொழியையும் அவர்களது பண்பாட்டையும் அழித்தொழித்து மேட்டுக்குடிப் (elite) பண்பாட்டை நிலைநிறுத்தி பொதுமைப்படுத்தி அதிகாரத்தைக் கட்டமைத்த வேலையைத்தான் இன்றும் அரசுகள் செய்கிறது. கொடுந்தமிழ் என்ற சொல்லாக்கம் தொல்காப்பியத்தில் கூறப்படவில்லையாயினும் திசைச்சொல்லை கொடுந்தமிழாக்கி அதன் மூலம் விளிம்புநிலை மக்களின் பேச்சுமொழியை அழித்தொழித்து சைவப்பண்பட்டை மொழியை அதிகாரத்தில் ஏற்றிவைத்ததில் உரைகாரர்களின் பங்கு கணிசமானது.

   இன்று யாருடைய தமிழை தனித்தமிழாக்கி செந்தரப்படுத்தும் வேலை நடக்கிறது? பலகுரல் தன்மையை (plurality) மறுத்து ஒரே குரலாய் முழுமுதற்பார்வையைத் (totality) தரும் பெருங்கதையாடல் (meta narratives) சமாச்சாரங்கள் அனைத்தும் அதிகாரத்துவத்திற்கும் பாசிசத்திற்குந்தான் இட்டுச்செல்லும் என்பதை மறுக்கமுடியாது. தலித் தமிழ், கொங்குத்தமிழ், நாஞ்சில் தமிழ், தஞ்சைத் தமிழ், சென்னைத் தமிழ், மலைத் தமிழ் போன்று வட்டாரத்திற்கொன்றாக இருக்கும் தமிழ்களைப் புறக்கணித்து தனித் தமிழை பொதுத் தமிழாக கட்டமைக்க முயல்வது எவ்வளவு பெரிய வன்முறை?

   பின் நவீனத்துவம் பகுத்தறிவின் வன்முறை பற்றிப் பேசுகிறது. தரப்படுத்துதல், தூய்மைபடுத்துதல் போன்ற பெயரில் மொழியின் தொடுக்கப்படும் வன்முறை குறித்தும் இதனால் நசுக்கப்படும் கிளை மொழிகள் மற்றும் அடித்தட்டு மக்களின் பண்பாட்டு நடவடிக்கைகள் குறித்தும் பேச வேண்டியிருக்கிறது. வட்டார மொழியில் எழுதப்படும் கவிதை, சிறுகதை, நாவல் போன்றவைகள் கொச்சை என்று ஒதுக்கப்படுவதும் மு.வ. போன்றவர்கள் சிறந்த நாவலாசிரியர்கள் போற்றப்படுவதும் தமிழின் அவலம்.

   வட்டார மொழி வாக்கியங்களைக் கொடுத்து கொச்சைகளைத் திருத்தி எழுது என்று தமிழில் இன்னமும் கேள்வி கேட்டு வருகிறோம். ஆனால் பல்கலைக்கழகங்களில் ‘நாட்டார் வழக்காற்றியல்’ என்ற துறை வேறு. தமிழாசிரியர்களும் தமிழ்ப் பேராசிரியர்களும் சைவக் கறை படிந்த இந்த தனித்தமிழை – பொதுத் தமிழை உயர்த்திப் பிடிப்பதிலும் மொழி, பண்பாடு இவற்றின் பன்மைத்தன்மையை மறுப்பதிலும் கண்ணும் கருத்துமாக உள்ளனர்.

   இதற்கு நமது கல்லூரிகள், பல்கலைக்கழகங்கள் அளிக்கும் தமிழ்ப்பட்டங்கள் – பாடத்திட்டங்கள் போன்றவையே காரணமாகும். இவைகள்  ‘’நம் இலக்கியம் சாதி காப்பாற்றும் இலக்கியம்; நம் மொழி சாதி காப்பாற்றும் மொழி.’’ என்ற பெரியாரின் சிந்தனையின் பால் முகம் காட்டாது தொடர்ந்து மதவாதிகளாக – இந்துத்துவவாதிகளாக   தமிழ்ப் பட்டதாரிகளை உருவாக்கிக் கொண்டுள்ளது கவனிக்கத்தக்கது.

  இனக்குழுக்களின் வட்டார மொழிகளையும் பண்பாடுகளையும் அழித்தொழித்து பொது மொழியையும் பண்பாட்டையும் கட்டமைப்பதானது பேரினவாத ஒடுக்குமுறையாகவே இனங்காணப்படும். வட்டார வழக்குகளும் அதன் இலக்கியங்களும் பண்பாட்டுக் கூறுகளும் அதனதன் வழியிலேயே ஏற்றுக்கொண்டு அதன் பன்மைத் தன்மையை அங்கீகரிப்பதே பொருத்தமாக இருக்கமுடியும்.

    தேசிய அடையாளம் போல செந்தரப்படுத்தப்பட்ட தனித்தமிழ் அடையாளமும் விபரீத விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். பொதுத் தமிழின் அதிகாரத்துடனும் பண்பாட்டுப் பாசிசத்துடனும் வட்டார மொழி வழக்காறுகளும் அடித்தட்டு மக்களும் தொடர்ந்து போரிட வேண்டிவரும்.

  இறுதியாக, அரசுக் கருத்துருவச் செயல்பாடு மற்றும் நிறுவனமயமாக்கல் ஆகியவற்றின் மூலமாக மொழியை வளர்த்தெடுக்க முயல்வது அவலை நினைத்து உரலை இடிப்பது போலாகும்.

நன்றி:- கேப்பியார் இதழ்

பரண்-0006:- அ.மா.வின் சுபமங்களா நேர்காணல் எதிர்வினைக்கான பதில் 

                                               -மு.சிவகுருநாதன்

இடமிருந்து அப்துல் காதர்,அ.மார்க்ஸ்,மு.சிவகுருநாதன்,பா.ரவிக்குமார்,த.பிரிட்டோ

1995 இல் அ.மா.வின் நேர்காணலை சுபமங்களாவிற்காக கும்பகோணத்தில் த.பிரிட்டோ, மணலி அப்துல் காதர், லிங்கம், திருத்துறைப்பூண்டி ரவிக்குமார், மு.சிவகுருநாதன் ஆகிய நாங்கள் பதிவு செய்தோம். இதை த.பிரிட்டோ தொகுத்து எழுதினார். பின்னர் அ.மா.விடம் காட்டி திருத்தம் செய்து நேர்காணல் இறுதி வடிவம் பெற்றது. இந்த நேர்காணல் சுபமங்களா ஜூலை-1995 இதழில் வெளியானது. த.பிரிட்டோ, மணலி அப்துல் காதர், மு.சிவகுருநாதன் ஆகிய மூன்று பெயர்களுடன் இந்நேர்காணல் வெளியிடப்பட்டது.

ஓடை.பொ.துரையரசன் தொகுத்து பயணி வெளியீடாக வந்திருக்கும் அ.மா. நேர்காணல் தொகுப்பில் இந்நேர்காணல் இடம்பெற்றுள்ளது. த.பிரிட்டோ, மணலி அப்துல் காதர், லிங்கம் ஆகிய பெயர்களில் இந்நேர்காணல் வெளியாகியுள்ளது.

இந்த நேர்காணல் குறித்து அப்போதைய காலச்சுவடு  ஆசிரியர் குழுவில் இருந்த மனுஷ்யபுத்திரன், கண்ணன், லஷ்மி மணிவண்ணன் ஆகியோர் கூட்டாக சுபமங்களா இதழில் எதிர்வினையாற்றியிருந்தனர். அதற்கு நான் இச்சிறு பதிலை எழுதினேன். பெரிய ஜனநாயகவாதியாக மதிக்கப்பட்ட கோமல் சுவாமிநாதன் இக்கடிதத்தை வெளியிடவில்லை.

வேறு எங்கும் வெளியிடப்படாத இக்கடிதத்தை இங்கு பிரசுரிக்கிறேன். அப்போது எனக்கு வயது 22. இத்துடன்  மனுஷ்யபுத்திரன், கண்ணன், லஷ்மி மணிவண்ணன் ஆகியோரின் கூட்டுக் கடிதத்தைக் கிண்டல் செய்து கேப்பியார் இதழில் மோகன் எழுதிய குறிப்பொன்றும் இங்கு நன்றியுடன் எடுத்தாளப்படுகிறது.

குருபீடமும் வாரிசு அரசியலும்

அ.மார்க்ஸ்  நேர்காணல் தொடர்பான தொடர்ந்த விவாதங்களை வரவேற்கிறோம். அக்டோபர் 1995 சுபமங்களா இதழில் காலச்சுவடு மும்மூர்த்திகள் எழுதியுள்ள கருத்துகள் மீதான எதிர்வினையைத் தருவது அவசியமாகிறது. அதில் இவரது சிஷ்யர்கள் ……………….. என்று கேட்பதற்கு இவர் மறுப்பு எதுவும் சொல்லவில்லை. என்று வருகிறது. பேட்டி எடுப்பவர்கள் அவரது சிஷ்யர்களாக இருக்கவேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. நாங்கள் சுராவின் சிஷ்யர்கள். அப்படியானால் நீங்கள் அமாவின் சிஷ்யர்கள் என்று எதிர்நிலை கட்டமைப்பை உருவாக்கி குளிர் காய நினைக்கிறார்கள்.

தலைமை வழிபாடும் தங்களிடம்தான் இருக்கிறதே தவிர எங்களீடம் இல்லை. எங்களது கருத்துகளில் பெரும்பாலும் உடன்பாடுள்ள ஒரு சிறிய வட்டத்தைத்தான் என்று அமா கூறியுள்ளதை கவனிக்கவும்.

அமைப்பியல், பின்-அமைப்பியல் சிந்தனைகள் எவ்வளவோ தோன்றிவிட்டபிறகு எழுத்துக்கும் எழுத்தாளனுக்கும் சிஷ்யனாக இருக்கவேண்டிய அவசியமெதற்கு? இந்த நிலைக்கு ஆட்பட்டிருக்கும் மூன்று இளைஞர்களுக்காக நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்.

சுரா ஆசிரியராக இருந்து வெளியான காலச்சுவடு இதழ்களுக்கும் வெகுஜன வணிக நடவடிக்கைகள் நம் வாழ்வு, சிந்தனை மற்றும் ரசனையால் புல்வெளிகளையும் நீர் நிலைகளையும் நஞ்சாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன என்றும் அறிவுஜீவிகளுக்கு இது திருப்தி தராது. இளம் வாசகனை தீவிர எழுத்தைப் படிக்கத் தூண்டும் ஆவலே நோக்கம் என்று கூச்சல் போட்டு வெளியான சமீபத்திய இதழ்களையும் பார்க்கும்போது ஒன்று புலப்படுகிறது.

மொழிபெயர்ப்பாக இருக்கட்டும் அல்லது வேறு எதுவாகினும் தாங்கள் செய்தால் அது சீரியஸ் எழுத்து மற்றவகள் செய்தால் அது ஐரோப்பிய கல்லறைகளிருந்து தோண்டி எடுக்கப்பட்டது என்றும் அவதூறு செய்வதன் அரசியல் ஒருவாறு விளங்கத்தான் செய்கிறது.

இதேபோல் தலித் இலக்கியம் – இயக்கம் பற்றிய இவர்களது சொல்லாடல்கள் அனைத்தும் அதற்கு எதிராகவே இருப்பதை கூர்ந்து கவனிப்பவர்கள் அறிந்துகொள்ளமுடியும். ஊடகத்தின் சவாலை ஏற்று விவாதங்களில் பங்கு பெற்றால் நன்றாக இருக்கும்.

சுபமங்களா வாசகர் வட்டம் என்பது சுபமங்களாவில் என்ன மாதிரியான விஷயங்கள் விஷயங்கள் வெளிவரும் என்பதையும் குறிக்கும். வன்முறை சூழலில்தான் இருக்கிறது, எங்களது எழுத்துக்களில் இல்லை என்ற நேர்காணல் தலைப்பை இன்றைய இலக்கியச்சூழலில் என்று மாற்றிவிட்டார்கள். இன்றைய சூழலில் இலக்கியம் – அரசியல் என்ற வேறுபாடுகள் முற்றிலும் நீங்கிவருவது குறிப்பிடத்தக்கது.

காலச்சுவடு-10 இல் கண்ணன் தலையங்கம் எழுதியிருக்கிறார். அதைப் படித்த அழகிய சிங்கர் நீங்கள் எழுதிய தலையங்கம் உங்கள் தந்தை எழுதும் தலையங்கம் போல் உள்ளது. உண்மையா? என்று கேட்கிறார். பதிலில்லை.

இறுதியாக சில குறிப்புகள்:

01.சுந்தர ராமசாமி பசுவய்யா என்ற பெயரில் கவிதைகள் எழுதி வந்தார். இப்பொழுது மனுஷ்யபுத்திரன், கண்ணன், லஷ்மி மணிவண்ணன் என்ற பல்வெறு பெயர்களில் எழுதிவருகிறார் என்றும் தெரிகிறது.

02.சுராவின் காலச்சுவட்டில் ஆசிரியர் குழுவில் இருப்பதால் அவருடைய சிஷ்யனாகித் தீரவேண்டிய இந்த மும்மூர்த்திகளுக்கு இருப்பதுபோல் எங்களுக்குக் கிடையாது.

03.அமா சூறாவளி வீசினார், ஞானி தென்றலாகத் தவழ்ந்தார் என்று கூறுவதைத் தவிர்த்து விவாதங்களை நேர்மையாக எதிர்கொண்டால் நன்றாகயிருக்கும்.

04.இலக்கியமும் அரசியலும் வேறு வேறல்ல. எங்கும் தலைமை வழிபாடும் குரு பீடமும் சிஷ்யக்கூட்டங்களும் இருப்பதில் எங்களுக்கு முற்றிலும் உடன்பாடு இல்லை. அது சுரா, அமா யாராக இருந்தாலும் சரி. இதை நீங்களும் உணர்ந்துகொண்டால் நல்லது.

 மு.சிவகுருநாதன்   அண்ணாபேட்டை – 614714   10.10.1995

எழுதியது எப்படி பற்றிய குறிப்பு

அ.மார்க்ஸ் சுபமங்களா நேர்காணலில் சுந்தர ராமசாமியின் தலித் இலக்கியக்கோட்பாடு பற்றி சொல்லியிருந்ததற்கு சுந்தரராமசாமி மறுப்புக்கு மார்க்ஸ் எழுதிய பதிலுரைக்குப் பதிலுரையாக காலச்சுவடு ஆசிரியர் குழுவினர் மனுஷ்யபுத்திரன், லஷ்மி மணிவண்ணன், கண்ணன் மூவரும் சேர்ந்து ஒரு நீண்ட கடிதம் எழுதியுள்ளனர்.

நமது குழப்பமெல்லாம் மூவரும் சேர்ந்து ஒரு கடிதத்தை எழுதுவது எப்படி என்பதே. ஒருவர் பேனாவில் மையூற்ற, அடுத்தவர் எழுத, மூன்றாமவர் கவரில் அடைப்பாரா… அல்லது ஒருவர் சொல்ல, அடுத்தவர் எழுத, மூன்றாமவர் திருத்தங்கள் போடுவாரா… அல்லது ஒருவர் எழுத, அடுத்தவர் வேண்டாதவற்றை அடிக்க, மூன்றாமவர் நகலெடுப்பாரா… அல்லது சில வார இதழ்களில் ஒரே தொடர்கதையை வாரம் ஒருவர் என்று மாறி மாறி எழுதுவது போல் ஆளுக்கொரு பத்தி வீதம் எழுதுவார்களா… அல்லது ஒரே பேனாவை மூவரும் பிடித்துக்கொண்டு எழுதுவார்களா… புரியலயே.

                                                   -மோகன்

நன்றி :- கேப்பியார்  (ஜனவரி – பிப்ரவரி 1996)

இந்திய அணுசக்தித் திட்டங்களை அம்பலப்படுத்தும் நான்கு குறுநூற்கள் 

                                                                                                           – மு.சிவகுருநாதன்

  (கூடங்குளம் அணுஉலை, இந்திய அணுசக்தி திட்டங்கள், ஒப்பந்தங்கள் குறித்த 4 குறுநூற்களின் அறிமுகம்) 

01. கூடங்குளம் விழித்தெழும் உண்மைகள் 

                                                                                    – அ. முத்துகிருஷ்ணன்

    கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டம் பல மாதங்களாகத் தொடரும் நிலையில் அப்போராட்டங்கள் மற்றும் அணு உலைகளின் பாதிப்புக்களை விளக்கும் இக்குறுநூல் உயிர்மை 100 வது (டிசம்பர் 2011) வெளியான கட்டுரைகளின் தொகுப்பாகும்.  மிக எளிமையாக அணு உலைகளின் பாதிப்புக்களைச் சொல்லும் இக்குறுநூலை உயிர்மை, தலித் முரசு, வாசல், பூவுலகு, விஜயா பதிப்பகம், சமநிலைச் சமுதாயம், பசுமை நடை, பயணி, NAAM, THE ROOTS, Chennai Solidarity Group for Kudankulam Struggle, தமிழக பசுமை இயக்கம், மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்ற கழகம், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி, பெரியார் திராவிடர் கழகம், மே பதினேழு இயக்கம் போன்ற பல்வேறு பதிப்பகங்களும் இயக்கங்களும் சேர்ந்து மக்கள் பதிப்பாக வெளியிட்டுள்ளன.  மின்சாரத் தேவையையொட்டி நடுத்தர வர்க்க மக்களின் பொதுப்புத்தியில் படிந்துள்ள அணு உலை ஆதரவுக் குரலை அசைக்கும் வல்லமை இந்த குறுநூலுக்கு உண்டு என்பதில் பெருமிதம் கொள்ளலாம்.

அணு உலைகள், மனித உரிமைகள் போன்ற மக்கள் பிரச்சினைகளில் பாதிக்கப்படும் மக்களுக்காக போராடும் மற்றும் கருத்தியல் சக்திகளாகத் திகழும் அ. மார்க்ஸ், அ. முத்துகிருஷ்ணன்  போன்றவர்களை அந்நிய கை கூலிகள் என்று கேவலமாக எழுதும் இந்துத்துவ வெறி எழுத்தாளன் ஜெயமோகனுக்கும் அவனது துதிபாடிக் கும்பல்களுக்கும் இந்நூல் பேரிடியாக அமையும் என்பதில் அய்யமில்லை.

ரஷ்யாவின் VVER-1000 அணு உலைகள் இதுவரை கடற்கரையில் அமைக்கப்பட்டதில்லை.  ரஷ்யப் பொறியாளர்களுக்கு இதில் அனுபவமும் இல்லை.  இதிலுள்ள குளிர்விக்கும் கலனில் முதன் முறையாக கடல் நீரைப் பயன்படுத்தி பரிசோதிக்கப் போகிறார்கள்.  கூடங்குளம் – அணு உலையா இல்லை, VVER உலைகளுக்கான பரிசோதனைக் கூடமா? கன்னியாகுமரி, திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி, திருவனந்தபுரம், பட்டனந்திட்டா, கொல்லம் மாவட்டத்தின் மக்கள பரிசோதனைக் கூட எலிகளா? என்று கேட்கும் போது நடுத்தர வர்க்க மனச்சாட்சி கொஞ்சமாவது அசைய வாய்ப்புண்டு.  அப்போதாவது அவர்களது பொதுப்புத்தியில் ஏதேனும் மாற்றம் நிகழும்.

கதிரியக்கக் கழிவுகளை பந்தாக உருட்டு வைத்துவிடுவோம் என்று பேசும் அப்துல்கலாம்களுக்கு ப்ளுடோனியம் 239-ன் அரை ஆயுள் 24000 ஆண்டுகள், யுரேனியம் -235-ன் அரை ஆயுள் 70 கோடி ஆண்டுகள் என்பது தெரியாமலிருக்க வாய்ப்பில்லை.  “அரசவைக் கோமாளிக்கு சில கேள்விகள்” – கட்டுரை அறிவுப்பூர்வமானவை.  இதைப்போன்ற எண்ணற்ற கேள்விகள் அப்துல்கலாமை நோக்கிக் கேட்கப்பட்டுவிட்டன.  ஆனால் எதற்கும் பதில் கிடைத்தபாடில்லை.  அவரது இணையக் கட்டுரையை ஒரு பள்ளிக்கூட மாணவனால் கூட மறுக்கமுடியும்.

அணு உலையின் பாதிப்புகள், கதிரியக்க ஆபத்து, விபத்துக் காப்பீட்டுச் சட்டம், உலகின் அபாய  அணு உலைகள், மாற்று மின்சாரம் போன்ற பல தலைப்புகளில் எளிமையான விளக்கமளிக்கப்பட்டுள்ளது.

கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரான மக்கள் இயக்கத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளர் டாக்டர் சுப.உதயகுமார் குறித்த அறிமுகமும் உள்ளது.  “அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த பின் ஏகாதிபத்திய அடிவருடிகளாக மாறாமல், தன் தாய் நாட்டிற்காக எல்லாவற்றையும் விடுத்து தன் மனசாட்சியின் குரலைப் பின்தொடர்ந்து வந்த மிகச் சிலரில் உதயகுமார் முதன்மையானவர்”, என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.  இது நூற்றுக்கு நூறு சரி.  இப்படி உண்மையான தேச பக்தர் மீது தேசத் துரோகக் குற்றம் சுமத்தப்படுகிறது.  இருந்தாலென்ன? மகாத்மா காந்தியும் 1947 ஆகஸ்டு 15க்கு முன்பு தேசத் துரோகிதானே! மன்மோகன்சிங்குகள் தேசபக்தர்களாக வலம் வரும் நாட்டில் உதயகுமார்கள் தேசத் துரோகிகளாகத்தான் இருக்க முடியும்.

64 பக்கங்கள் கொண்ட இச்சிறு நூலில் ஆங்காங்கே தேவையான படங்களும், கருத்துப் படங்களும் நிரம்பியுள்ளன.  இது குறித்த விரிவான வாசிப்பு தேவைப்படுவோருக்கு உதவிய நூற்கள் – கட்டுரைகள் பெரிதும் பயன்படும்.  மலிந்திருக்கும் எழுத்துப் பிழைகளை திருத்தம் செய்து வெளியிட்டிருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

விலை: ரூ. 15                பக்கம் : 64

வெளியீடு    :     

             உயிர்மை பதிப்பகம்,
            11/29, சுப்பிரமணியம் தெரு,
            அபிராமபுரம், சென்னை – 600 018.
            பேச: 044 – 24993448,
            மின்னஞ்சல்: uyirmmai@gmail.com.

02. உயிருக்கு உலை வைக்கும் அணு உலைகள் வேண்டாம் 

                                                                                 – கட்டுரைத் தொகுப்பு (வெளிச்சம்)

அண்மையில் ஜப்பான் நாட்டில் சுனாமியால் புகுஷிமா அணு உலை விபத்து நடந்தேறியவுடன்  கூடங்குளம் அணு உலையைத் திறக்க மத்திய அரசும் அணுசக்திக் கழகமும் விரைவு காட்டிய வேளையில் திரண்டெழுந்த மக்கள் புரட்சி பல மாதங்களாக இன்றும் நீடித்திருக்கிறது.  பல்வேறு வடிவங்களில் பல தரப்பிலிருந்து இப்போராட்டங்களை ஒடுக்கச் செய்யப்படும் முயற்சிகள் இன்று வரை தோல்வியைச் சந்தித்துள்ளன.

கூடங்குளம் போராட்டத்தை ஒட்டியும் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல்கலாமின் போலி ஆய்வு முடிவுகள் குறித்தும் தீராநதி, காலச்சுவடு, சாளரம், பசுமைத் தாயகம் ஆகிய இதழ்களில் வந்த 5 கட்டுரைகள் தொகுக்கப்பட்டு 70 பக்கங்களுடன் வெளியான இக்குறுநூல் வெளிச்சம் அமைப்பால் இலவசமாக விநியோகிகப்பட்டுள்ளது

“அணுமின் நிலையங்கள் தேவையா?” என்ற இரா. அருளின் கட்டுரை, அணு மின்சாரம் தூய்மையானது, மாசுக்கள் குறைந்தது, பொருளாதார ரீதியில் பலனளிக்கக் கூடியது, குறைந்த செலவில் (அப்துல்கலாம் சொல்வது போல் ரூ. 3க்கு ஒரு யூனிட் அணு மின்சாரம்) தயாரிப்பது, 100% விபத்தில்லாதது என்றெல்லாம் அதிகார வர்க்கம் நாளும் சொல்லிவரும் பொய்மைகளை அம்பலப்படுத்துகிறது.

இந்தியப் பேரரசு தமிழ்நாடு, மேற்கு வங்கம் ஆகிய இரு மாநிலங்களுக்கும் இரு வேறு அளவு கோல்களை பயன்படுத்துவதையும் உலகமெங்கும் அணு உலைகளுக்கு ஏற்பட்டு வரும் ஆபத்தையும் இவையனைத்தும் படிப்படியாக மூடப்பட்டு வருகின்ற செய்தியினை புள்ளி விவரங்களுடன் இக்கட்டுரை விளக்குகிறது.

அணுசக்தித் திட்டங்களுக்கு மாற்றாக மாற்று எரிசக்தித் திட்டங்களை முன்னெடுப்பதுடன் தமிழக அரசு கூடங்குளம் அணு உலையை மூட வலியுறுத்துவதோடு இனி தமிழ்நாட்டில் அணுசக்தித் திட்டங்களுக்கு அனுமதி இல்லை என்று கேரளா, மேற்கு வங்காளம் போல் அறிவிக்க வேண்டும் என்பதை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துகிறது. அணு உலையை நிரந்தரமாக மூடினால் அச்சத்தைப் போக்கும் சாமியாடிகள் மற்றும் பேயோட்டிகளுக்கு வேலை இல்லாமற்போகும்.

“கூடங்குளம் காத்திருக்கும் அபாயம்” என்ற மண்குதிரையின் கட்டுரை 1989இல் தூத்துக்குடியில் ஜார்ஜ் பெர்ணான்டஸ் தலைமையிலான போராட்டம் தொடங்கி தற்போது நடைபெறும் மக்கள் எழுச்சியையும் விவரிக்கிறது.  இத்திட்டம் சோவியத் யூனியனிலிருந்து வருவதால் இடதுசாரிகள் மவுனம் சாதிக்கிறார்கள் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.  இது உண்மை அல்ல.  ஆளும் காங்கிரஸ், தி.மு.க., இந்து மத வெறி பா.ஜ.க. ஆகியவற்றுடன் இணைந்து இடதுசாரிகள் அணு உலை ஆதரவு நிலைப்பாட்டை வெளிப்படையாகவே எடுத்திருக்கிறார்கள்.

VVER-1000 அணு உலைகள் இரண்டில் ஒன்று டிசம்பர் 2009லும் மற்றொன்று மார்ச் 2010லும் செயல்பட்டு தலா 1000 மெகாவாட் மின்சாரம் கிடைத்து நாட்டின் மின் தட்டுப்பாட்டிற்கு நிரந்தரத் தீர்வு கிடைக்கும் என எல்லாரும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது இப்போராட்டம் வலுப்பெற்றிருப்பதாகச் சொல்கிறார்.  இந்த கணக்கெல்லாம் உண்மையில் நடக்கக் கூடியவை அல்ல.  இந்திய அரசும், அணுசக்தி அதிகார அமைப்புகளும் உருவாக்கி வரும் மாயைகள் என்பதை மக்கள் உணரத் தொடங்கி விட்டார்கள்.

அணுசக்தித் துறையின் அநியாயச் செலவுகளைக் கேள்விக்குள்ளாக்கிய புகழ்பெற்ற அறிஞர் டி.டி. கோசாம்பியின் ஆய்வுப் பொறுப்பு பறிக்கப்படுதல், விஞ்ஞானி கே.எஸ். ஜெயராமன்-ஐ ‘Science Today’ பத்திரிக்கையில் எழுத விடாமல் தடுக்கப்படுதல், தில்லி ஜவகர்லால் நேரு பல்கலைக்கழக அறிவியற் கோட்பாட்டுத்துறைப் பேராசிரியர் டாக்டர் தீரேந்திர சர்மா இரவோடிரவாக மொழித் துறைக்கு மாற்றப்படுதல் போன்ற அக்கிரமங்களை அணு உலையால் பயனடையும் போலி விஞ்ஞானிகள் கும்பல், அரசு மற்றும் அரசு அதிகாரிகள், அணு உலை தயாரிக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் போன்றவற்றின் கைங்கர்யத்தால் நிகழ்ந்தேறிய விதத்தை இராஜேந்திர பிரசாத்தின் கட்டுரை வெளிப்படுத்துகிறது.

இலங்கை இறுதிக்கட்டப் போரில் ராஜபக்சேயின் இனவெறி அரசுக்கு உதவி செய்ததன் வாயிலாக தெற்குப் பிராந்தியத்தில் சீனா வெகுவாக காலூன்றியுள்ளது.  இதன் காரணமாக தமிழ்நாடும் கேரளாவும் முதல் பலி என்றும் அதற்கு இந்த கூடங்குளம் அணு உலை பெரிதும் உதவும்
என்கிறார் பா. செயப்பிரகாசம்.

“அரசியல் இயக்கங்களை தூர நிறுத்தியதுதான் போராட்டக் குழு செய்த உன்னதமான செயல்” என்ற மதிப்பிடும் இக்கட்டுரை அணுசக்தியின் விளைவுகளை மக்களிடம் போராட்டக்காரர்கள் கொண்டு சேர்த்திருக்கிறார்கள் என்றும் கூறுகிறது.

பா. செயப்பிரகாசம் தனது மற்றொரு கட்டுரையில் அப்துல்கலாம் மன்மோகன், சிதம்பரம், பிரணாப் போன்றவர்களின் பிம்பந்தான் என்பதைத் தெளிவுப்படுத்துகிறார்.

அ. மார்க்ஸ் டிசம்பர் 2011 தீராநதி இதழில் அப்துல்கலாமிற்கு ஒரு கட்டுரையில் எதிர்வினையாற்றியிருந்தார்.  அதுபோல பல்வேறு கட்டுரைகள் இதழ்களிலும் இணையதளங்களிலும் வெளியாகியுள்ளன.  பெரிய கட்டுரைகளைத் தவிர்த்து அவற்றைச் சேர்த்து இந்த இலவச வெளியீட்டை மேலும் செழுமைப்படுத்தியிருக்கலாம் என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

விலை: இல்லை        பக்கம்: 70

வெளியீடு    :   

             வெளிச்சம்,
            கு. பால்ராஜ், வழக்கறிஞர்,
            செயல்பாட்டாளர்கள் பொதுமேடை,
            35 A, முடங்கியார் சாலை, ராஜபாளையம். செல்: 94434 56023.

03. இந்திய அணுசக்தித் திட்டம் – அறிவிப்புகளும் உண்மையும் 

                                                                                                      – சுவ்ரத் ராஜு

‘மும்பை அரசியல் – பொருளாதார ஆய்வுக் குழு’வின் ‘இந்தியப் பொருளாதாரம் பற்றிய நோக்குகள்’ என்ற இதழின் 48வது வெளியீட்டில் இயற்பியலாளர் சுவ்ரத் ராஜு இந்திய அணு ஆற்றல் திட்டங்களைப் பற்றி ஆய்வுக் கட்டுரை எழுதியுள்ளார்.  இக்கட்டுரைகளை அனாமதேயன் மொழி பெயர்த்து தனது வலைப்பூவில் வெளியிட்டிருந்தார்.  வினவு உள்ளிட்ட பல இணையப் பக்கங்கள் இதனை வெளியிட்டன.  இத்துடன் “தி இந்து”  நாளேட்டில் அப்துல்கலாம் எழுதிய கட்டுரைக்கு எதிர்வினையாக சுவ்ரத் ராஜும் எம்.வி. ரமணாவும் எழுதிய கட்டுரையயான்றும் இணைக்கப்பட்டு 80 பக்கம் கொண்ட இக்குறுநூல் உருவாகியுள்ளது.

“அணுசக்திப் புரட்சி என்பது தொழிற்புரட்சியைப் போன்றே” என்று சொல்லி ஹோமி ஜஹாங்கீர் பாபாவிடம் இந்திய அணுசக்தித் துறையை கையளித்த ஜவஹர்லால் நேருவும் அமெரிக்காவிற்கு ஆதரவான அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றி “அணு மின்சக்தி தூய்மையானது; பாதுகாப்பானது; செலவு குறைந்தது” என்றெல்லாம் பித்தலாட்டம் நடத்தும் மன்மோகன் சிங்கும் ஒரே பாதையில்தான் செல்கிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது.

இந்தியாவில் அணுமின்சக்தி உற்பத்தி பற்றிய பொய்யான, ஆர்வக்கோளாறான கணிப்புகளைத்தான் இந்திய அணு சக்தித் துறை (DAE) தொடக்கம் முதலே வெளியிட்டு வருகிறது.  ஹோமி ஜஹாங்கீர் பாபா, விக்ரம் சாராபாய், அனில் கடோத்கர், ஜெயின் என்ற வரிசையில் எவரும் உண்மைகளை ஒத்துக்கொண்டதில்லை.  பொய்யான தகவல்களையும் அறிவியலுக்குப் புறம்பான கருத்துக்களையும் அறிவியலின் பெயரால் மக்களை ஏமாற்றவே செய்துள்ளனர்.

இந்தியாவில் தலைமைக் கணக்கு (CAG) அதிகாரி,  “மார்ச் 1998 முடிய

ரூ. 5291.48 கோடிகளைச் செலவழித்தும் கூடுதல் மின்னுற்பத்தி பெரிய பூச்சியமே” என்று தணிக்கை அறிக்கையில் எழுதியதும் 2009 ஆம் ஆண்டிலும் முந்தைய ஆண்டைவிட அணு மின் சக்தி உற்பத்தி 3% அளவிற்கே இருந்ததையும் சுவ்ரத் ராஜு அம்பலப்படுத்துகிறார்.

முப்படி நிலை அணுமின் திட்டத்தின் மூன்றாவது படிநிலையில் தோரியம் – 232 (Th 232)ஐ யுரேனியம் – 233 (U 233)ஆக மாற்றம் செய்து, இதனை அணுப்பிளப்பு எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தி அணுமின்சக்தி தயாரிப்பது.   உலகில் எவரும் செய்யாத நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற இம்முறையைத் தொடங்கி 55 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும் இந்தியா இன்னும் முதல் படியிலேயே நிற்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

“அணுசக்தி அமைப்புக்களைக் கட்டுப்படுத்தும் உறுதியான நிர்வாக கட்டமைப்புகள் இல்லை” என்று சொல்லும் ஆசிரியர், பாபா நேருவிடம் தனக்கிருந்த தனிப்பட்ட நெருக்கத்தினைப் பயன்படுத்தி அரசாங்கத்தின் பிற அங்கங்களில் செயல்படும் குறைந்தபட்ச கண்காணிப்பு, சீர் செய்தல் வழிமுறைகளிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டதையும் 1954இல் நிறுவப்பட்ட இவ்வமைப்பு கெட்டித் தட்டிப்போன சிறிய அதிகார வர்க்கக் கும்பலால் 55 ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்னும் நிர்வகிக்கப்படுகிறது என்றும் சொல்கிறார்.

பாபாவின் தொடக்கக் கால கணிப்புக்குப் பின் 55 ஆண்டுகள் ஆனபிறகும் இந்தப் படிநிலைகள் தொடர்பான தொழில் நுட்பங்கள் நம்பிக்கை அளவிலேயே இருக்கின்றன.   முதல் படி நிலை “உலகத்தரத்திலான செயல்பாட்டிலும்”, இரண்டாவது படிநிலை “உலகின் முன்னேறிய தொழில்நுட்பம்” என்ற நிலையிலும் மூன்றாவது படிநிலை “உலகளவில் தனித்துவமானது” என்ற நிலையிலும் இருப்பதாக இந்திய அணுசக்தித் துறை கணிப்பதையும் இரண்டாவது படிநிலையான வீரிய ஈனுலை கட்டும் திட்டம் அணு ஆயுதத் தயாரிப்புடன் நெருங்கிய உறவு கொண்டிருப்பதையும் சுவ்ரத் ராஜு அம்பலப்படுத்துகிறார்.

இந்த வீரிய ஈனுலைகளில் எரிபொருளுடன் யுரேனியப் போர்வை உள்ளது.  இப்போர்வை அணு ஆயுதத் தரத்திலான புளூட்டோனியத்தைப் பெற்றெடுக்கிறது.  கல்பாக்கத்தில் கட்டப்படும் PFBR மட்டுமே ஆண்டுதோறும் 140 கிலோ கிராம் புளூட்டோனியத்தை உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்ற க்ளாசர் மற்றும் ரமணாவால் மதிப்பீடுகள் இந்திய அரசு பெருமளவில் அணு ஆயுதக் குவிப்பு செய்வதற்கு வழி வகுக்கும் என்பதையும் தெளிவாக்குகிறது.

“சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு இந்திய அணு மின் சக்தித் திட்டங்கள் பெருந்தோல்விகளைச் சந்தித்த போதும் மத்திய அரசின் பேராதரவைப் பெற்றிருப்பதற்குக் காரணம் அணு குண்டு தயாரிப்பதற்கு அதன் பங்களிப்பே”  என்பதை நூலாசிரியர் உறுதி செய்கிறார்.  ஹோமி பாபா, விக்ரம் சாரா பாய் போன்ற அணு விஞ்ஞானிகள்,  நேரு, இந்திரா காந்தி, ராஜுவ் காந்தி, வாஜ்பாய், இன்றைய மன்மோகன்சிங் போன்றோரது கூற்றுக்களும் செயல்களுமே இதற்கு ஆதாரமாக இருக்கின்றன.

எக்கேடு கெட்டாலும் அணுசக்தித் துறையில் ஏராளமாக முதலீடு செய்வது மேலும் கேள்வி கேட்க முடியாத நிலையில் இந்திய அணு சக்திக் கழகத்தை வளர்த்தெடுத்தது, தேசப் பாதுகாப்பு என்ற போலி முகமூடிக்கள் மறைத்துக் கொண்டது போன்றவற்றின் ஊடாக இந்திய மக்களின் வரிப்பணம் பெருமளவில் கொள்ளை போக ஆவன செய்ததுதான் அணு மின் சக்தித் துறையின் கை கண்ட பலன்  என்பது நமக்குப் புரிகிறது.

அமெரிக்க நலன்களைப் பாதுகாக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்திய – அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் பின்னுள்ள அரசியல் செயல்பாட்டினை பின்னிணைப்புக் கட்டுரை விளக்குகிறது.  டாக்டர் ஆர். ரமேஷ், டாக்டர். வீ. புகழேந்தி, டாக்டர். வி.டி. பத்மநாபன் ஆகியோரடங்கிய பாதுகாப்பான சுற்றுச்சூழலுக்கான மருத்துவர் குழுவின் கட்டுரையும் கூடங்குளம் அணு உலை ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது? என்ற சுவ்ரத் ராஜு, எம்.வி. ரமணாவின் கட்டுரையும் இடம் பெற்றுள்ளன.

இறுதியான 9 பக்கங்கள் நீளும் விரிவான  References  வாசிப்புக்கும் ஆய்வுக்கும் வழி கோளும் என்று நம்பலாம்.

விலை         :     ரூ. 50            பக்கம்     :     80

தொகுப்பு    : க. காமராசன்

வெளியீடு    :    

            முகம்,
            20/37, 13வது தெரு,
            அய்யர் மனைப்பிரிவு, சிங்காநல்லூர்,
            கோவை – 5, போன்: 0422 – 2593938,
            மின்னஞ்சல்     : mugambooks@gmail.com
            இணையம்     : www.mugam.in

04. பேரழிவுக்கான இந்திய அணுசக்தி ஒப்பந்தங்கள் – வல்லரசுக் கனவிற்கான விலை

                                                                       – மெய். சேது. ராமலிங்கம்

இந்திரா காந்தி காலத்தில் தொடங்கப்பட்ட வலிமையான இந்தியா என்ற பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கி ரா (RAW) போன்ற உளவு அமைப்புகளின் மூலம் தெற்காசியப் பகுதிகளில் தங்களுக்குக் கீழ்ப்படியாத ஆட்சியாளர்களை எதிர்த்து உள்நாட்டுக் கலகங்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட முறைகளை, அணு ஆயுதத் தயாரிப்பு மற்றும் அணு ஆயுத சோதனைகள் நடத்தப்பட்டதையும் இந்நூல் நினைவுப்படுத்துகிறது.  இதன் தொடர்ச்சியாக வல்லரசுக் கனவின் பிதாமகனான முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் அப்துல்கலாம் மேட்டுக்குடி இளைஞர்கள் மற்றும் குழந்தைகளிடம் உருவாக்கிய இப்பிரச்சாரம் இன்று வரை தழைத்திருப்பதன் உண்மையை விளக்குகிறார்.

அணுசக்தி இழப்பீட்டுச் சட்டத்தின் மூலம் வெறும் 1500 கோடிகளை மட்டும் கொடுத்துவிட்டு நாட்டு மக்களை பல தலைமுறைகள் அழித்து விடலாம் என்ற நிலையும் அதற்கு மேலான இழப்பீட்டை நம் நாட்டு மக்கள் தலையில் சுமத்த வேண்டும் என்பதுதானே நமது அரசுகளின் நோக்கம்.  வல்லரசுக் கனவிற்கான விலை எமது உயிர்கள் பலிகடாவாக்கப்படுவதை தெரியாமல் பெரும்பான்மையான இந்திய சமூகம் தூங்கிக் கொண்டுள்ளது.

பல ஆயிரம் கோடிகள் செலவழித்து தயாரிக்கப்படும் அணு மின்சாரத்தை விட காற்றாலை, சூரிய மின்சாரங்கள் செலவு குறைந்தவை.  மாசுக்களற்றவை.  இருப்பினும் நமது அமெரிக்கச் சார்புத் தன்மை நம்மை அடிமைகளாக மாற்றி வருவதை இந்நூல் குறிப்பிடத் தவறவில்லை.

கதிரியக்கம் என்றால் என்ன? அதன் பாதிப்புகள், அணுக் கழிவுகள் பற்றி மிகவும் எளிமையான விளக்கங்கள் அளிக்கப்பட்டுள்ளன.  அணு மின் நிலையங்களில் ஏற்பட்ட விபத்துகள், தொடர் கதிரியக்கத்தின் பல தலைமுறைப் பாதிப்பு போன்றவற்றையும் இந்நூல் விவரிக்கிறது.

அமெரிக்க மற்றும் பன்னாட்டு அணுக் கம்பெனிகளை பாதுகாக்கும் அணு உலை விபத்துக்களுக்கான குடிமை இழப்புச் சட்டம் – 2010-ன் முக்கிய அம்சங்களோடு இச்சட்டமானது இந்திய அரசியல் சட்டம் பிரிவு 21 அளிக்கும் உயிர் வாழும் உத்திரவாதத்திற்கு எதிராக உள்ளதையும் குறிப்பிடுகிறது.

ஜப்பானில் ஏற்பட்ட சுனாமி அதன் தொடர்ச்சியாக ஏற்பட்ட புகுஷிமா அணு உலை விபத்து நடந்த பிறகும் இந்திய அரசு, இந்திய அணு சக்தி கழககும் பாடம் கற்றுக் கொள்ளவில்லையயன்றால் இதன் பாதிப்பு மிகவும் பாரதூரமானதாக இருக்கும் என்பதை உணர்த்துகிறது இந்நூல்.

அணு ஆயுத வலிமை, நாட்டை முழுமையாக ராணுவமயப்படுத்துதல் போன்றவற்றால் பட்டினிச் சாவுகளும் விவசாயிகளின் தற்கொலைகளும் தொடர்ந்து அதிகரிக்கவே செய்யும் என்ற எச்சரிக்கையையும் இந்நூல் விடுக்கிறது.  அணு உலை தொடர்பான மதியின் தினமணி கார்ட்டூன் இரண்டு இடம் பெற்றுள்ளது.

சூரிய மற்றும் காற்றாலை மின் உற்பத்தி 5% என்று உள்ளது.  இது தவறு.  மரபுசாரா மாற்று மின்னுற்பத்தி சுமார் 12% ஆகும்.  இம்மாதிரியான பிழைகள் இருப்பினும் கூடங்குளம் போராட்டத்திற்கு வலு சேர்க்கும் இந்த நூலையும் நாம் பாராட்டலாம்.

விலை     :     ரூ. 20                பக்கம்     : 38

வெளியீடு    :    

            சுற்றுச் சூழல் பாதுகாப்பு கூட்டமைப்பு,
            24, ராஜுவ் காந்தி நகர், எடமலைப்பட்டிப்புதூர்,
            திருச்சி – 620 012.
            செல்        :    94431 43380, 94426 10605.

சிற்றிதழ் அறிமுகம்

மன்னார்குடியிலிருந்து ஓர் இதழ்    -மு.சிவகுருநாதன்

(தமிழின விடியல், தமிழ் மொழி மற்றும் தமிழின மேம்பாட்டிற்கான கருக்கல் – கலை, இலக்கிய, அரசியல், பண்பாட்டு இரு மாத இதழ்)

   திருவாருர் மாவட்டம் மன்னார்குடியிலிருந்து அம்ரா பாண்டியனால் கருக்கல் – கலை, இலக்கிய, அரசியல், பண்பாட்டு இரு மாத இதழ் வெளிவந்துள்ளது. முதல் இதழ் மார்ச்-ஏப்ரல்-2012 சமீபத்தில்தான் என் பார்வைக்கு வந்தது.

  48 பக்கங்கள் நிறைந்த இந்த இதழ், எந்த இசத் திற்குள்ளும் அடைபடாமல் தமிழின விடியல், தமிழ் மொழி மற்றும் தமிழின மேம்பாடு ஆகியவற்றை மட்டும் நோக்கமாகக் கொண்டு செயல்படுமென பிரகடனம் செய்கிறது.

  தமிழ்த் தேசியப் பொதுவுடைமை கட்சி (ததேபொக) பெ.மணியரசன் நேர்காணல், தியாகு, பா.செயப்பிரகாசம் ஆகியோரின் கட்டுரைகளைப் பார்க்கும்போது வழக்கமான தமிழ் தேசியத்திற்குள் இதழ் அடைபட்டுவிடுமோ என்ற அச்சம் வருகிறது. இந்தியத் தேசியம், திராவிடத் தேசியம் ஆகியவற்றை மறுக்கும்போது தமிழ்த் தேசியம் மட்டும் இவற்றிலிருந்து எவ்வாறு மேம்பட்டது என்று மணியரசன் விளக்கவேண்டும். ஆனால் செய்வதில்லை. தேசியம் ஒரு பாசிசம் என்ற கருத்தில் உடன்பாடில்லையென்றால் இந்தியத் தேசியம், திராவிடத் தேசியம் ஆகியவற்றை மட்டும் ஏன் எதிர்க்கவேண்டும்.

  தமிழ்ச்சூழலில் பெரியாரை ஆதரித்து தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்களும் பெரியாரை எதிர்த்து தமிழ் தேசியம் பேசுபவர்களும் பெரியாரின் இந்துத்துவ எதிர்ப்பை கணக்கில் கொள்வதில்லை. எனவேதான் இந்துத்துவவாதிகளுடன் ஒரே மேடையைப் பகிர்ந்துகொள்வதில்கூட இவர்கள் வெட்கப்படுவதில்லை.

   சமகால வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு மக்கள்ப் போராட்டம் கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரானதாகும். தமிழகத்தின் அதிகாரத்தை மாறி மாறி சுவைக்கும் இரு பெரும் திராவிடக் கட்சிகளும் பெரும்பான்மையான பொதுமக்களும் இப்பிரச்சினையில் எடுத்துள்ள நிலைப்பாடு மக்களுக்கு எதிராக இருப்பது குறித்து நாம் ஆராயவேண்டிய நேரமிது. ஜனநாயகம் பற்றிப் பேசும் நாம் இவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளமுடியுமா?  நமது அண்டை மாநிலமான கேரளாவில் இது சாத்தியமா என்றும் யோசிக்கவேண்டும். இங்குதான் தமிழ் தேசியர்களும் தமிழ் அறிவுலகமும் பெற்றிருக்கின்ற வீழ்ச்சி புலப்படும்.

  அப்துல் கலாமின் கூடங்குள விஜயம் மக்களிடம் அவரின் முகமுடி கிழிந்ததைத் தவிர வேறெந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவரின் இலங்கைப் பயணத்தில் மீனவர்கள் நலன் சார்ந்ததாகச் சொல்லப்பட்ட கருத்துகள் பன்னாட்டு மூலதனத்திற்கு ஆதரவான குரல். அப்துல் கலாம் உள்ளிருப்பது பன்னாட்டு மூலதன, அணு ஆயுத, போர்த்தளவாட விற்பனை முகவரின் முகம். இவரின் இந்துத்துவ முகத்தைகூட மன்னிக்கலாம். ஆனால் பன்னாட்டு கைகூலி முகத்தை மன்னிக்கவே முடியாது.

  (இங்கு ஓர் இடையீடு:- இந்துத்துவத்தின் பின்புலத்தில் சுதேசிக் கருத்தாக்கம், தமிழ் தேசியத்திற்கு ஆதரவான நிலைப்பாடு இருப்பதால்தானோ என்னவோ தமிழ் தேசியர்கள் இந்துத்துவத்துடன் இணக்கம் கொள்ள வைக்கிறது.)

  ப.பரிதி பாண்டியனின் சுட்டுவிரல் பத்தியில்  நையாண்டி ரசிக்கும்படியாக உள்ளது. குமுதம் அரசு, உயிர்மை மனுஷ்யபுத்திரன் போன்றோர் இவரின் எள்ளலுக்குத் தப்பவில்லை. தொடரட்டும்.

  கல்வி பற்றிய பாலமுரளி வர்மன் கட்டுரை நடப்பு கல்விமுறையில் உள்ள குறைகளைச் சுட்டுகிறது; அங்கலாய்க்கிறது. ஆனால் மாற்றுவழிகளைப் பற்றிப் பேச மறுக்கிறது. இடதுசாரி, வலதுசாரி என அனைவரும் ஒழுக்கக்கல்வி பற்றிப் பேசுகிறார்கள். எந்தவகையான ஒழுக்கக்கல்வி என்பதில்தான் பிரச்சினை வருகிறது.

   சிறுகதைகளுக்கு முக்கியத்துவம் தரப்படும் என்று சொன்னதற்கேற்ப இரா.மோகன்ராஜன், தாமிரா ஆகியோரின் சிறுகதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இரா.காமராசு, பசு.கவுதமன், பால செழியரசு, கோ.அருணகிரி, கலைபாரதி ஆகியோரது கவிதைகள் முதல் இதழில் வெளியாகியுள்ளன. அனார் கவிதைத் தொகுப்பு விமர்சனமும் இடம் பெற்றுள்ளது.

   இதழ் தொடர்ந்து வெளியாக வேண்டுமென்பதே நாமனைவரின் எதிர்பார்ப்பு.

தனி இதழ் ரூ 15 

ஆண்டு சந்தா ரூ 100 

மூன்றாண்டு சந்தா ரூ 250

தொடர்பு முகவரி

5/103, முதன்மைச் சாலை,

அசேசம்-614001,

மன்னார்குடி.

தொலைபேசி 04367255694

அலைபேசி 7598428694

மின்னஞ்சல் pandianamra@gmail.com

பெற்றோர்களின் ஆர்வக்கோளாறை பணமாக்கும் தமிழக அரசு

                                                                                            -மு.சிவகுருநாதன்

    தேர்வாணையத்தேர்வுகள், கிராம நிர்வாக அலுவலர் தேர்வுகள், ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வுகள் போன்ற தேர்வுகளுக்கு லட்சக்கணக்கில் விண்ணப்பங்கள் குவிகின்றன. விண்ணப்பங்கள் பெறுவதில் தள்ளு முள்ளு, அடிதடி நடப்பதை ஊடகங்கள் வழி அறியமுடிகிறது. ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வு விண்ணப்ப விநியோக முறைகேடுகளால் தர்மபுரியில் காவல்துறை அட்டூழியம் அரங்கேறியது.

   இவற்றில் அரசு எந்திரத்தின் ஆணவ மற்றும் அலட்சியப்போக்கு இதன் மூலம் வெட்டவெளிச்சமாகிறது. நாட்டில் படித்தவர்கள் எத்தனை பேர் வேலை இல்லாமல் இருக்கிறார்கள் என்பதுகூட தெரியாமல் அரசின் துறைகள் செயல்படுவது கேவலமானது.

  ஆனால் சுமார் 1600 மருத்துவப் படிப்பு இடங்களுக்காக இன்னும் +2 தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகாத நிலையில் 25000 மருத்துவப்படிப்பு விண்ணப்பங்கள் விற்றுத் தீர்ந்தும் தொடர்ந்து கூட்டம் அலைமோதுவதாக செய்திகள் வருகின்றன.

  பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகள் டாக்டராக வேண்டும் முனைப்புடன் இருப்பது தெரிகிறது. தங்கள் குழந்தைகள் என்ன மதிப்பெண் எடுப்பார்கள் என்றுகூட தெரியாத நிலையில் இவ்வாறு அதீத ஆர்வக்கோளாறுடன் செயல்படுவதில் இருக்கும் முனைப்பு  அக்குழந்தைகளின் வேறு நலன் சார்ந்த நடவடிக்கைகளில் மட்டும் ஏன் இல்லை என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது.

  +2 தேர்வு முடிவுகளை வெளிவருவதற்கு முன்னதாக பெற்றோர்களின் ஆர்வக்கோளாறை பணமாக்கும் வேலையை அரசு செய்வது அநியாயமானது. +2 தேர்வு முடிவுகளை முன்கூட்டியே வெளியிட எவ்வித ஏற்பாடும் இல்லாத நிலையில் பொறியியல், மருத்துவப் படிப்புகளுக்கான விண்ணப்பங்கள் விற்பதை உடனடியாக நிறுத்தவேண்டும்.

   +2 தேர்ச்சி பெறாதவர்கள் கூட இப்போது விண்ணப்பம் வாங்க வாய்ப்புள்ளது. +2 மதிப்பெண் பட்டியலுடன்தான் விண்ணப்பிக்க வேண்டும் எனும் போது  ஏன் முன்னதாக விண்ணப்பங்களை விநியோகிக்கவேண்டும்?  நுழைவுத்தேர்வு இல்லை என்ற நிலையில் அரசின் இந்தக் கொள்ளையை யாரும் கண்டுகொள்வதில்லை. எதிர்கட்சிகளுக்கு இதையெல்லாம் கண்டுகொள்ள நேரமில்லை. கல்வியாளர்களாவது குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

தேர்வில் காப்பியடிக்கும் கலாச்சாரம் : யார் காரணம்? என்ன செய்யலாம்?

  தினமணி – எக்ஸ்பிரஸ் நிர்வாகத்தின் பகற்கொள்ளை

 சிற்றிதழ் அறிமுகம்: அடவி – 7, ஜனவரி – 2012.

 

 பல்கிப் பெருகும் சிறுபத்திரிக்கை வீச்சு

 

                                            – மு. சிவகுருநாதன்

 இன்றுள்ள நவீன கணினி யுகத்தில் கிடைக்கும் பலதரப்பட்ட வசதிகளைக் கொண்டு பணம் இருந்தால் மட்டும் சிறுபத்திரிக்கைகளைச் செம்மையாக, அழகுற அச்சிட்டு வெளிக் கொண்டு வர முடியும். அவற்றை வாசகர்களின் கையில் சேர்ப்பது, தொடர்ந்து பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்காமல் மீண்டு வருவது போன்ற பல்வேறு படிகளைத் தாண்டி வர வேண்டியுள்ளது.

திருவண்ணாமலையிலிருந்து தில்லை முரளி ஆசிரியப் பொறுப்பில் அடவி இதழ் 07 ஜனவரி 2012இல் வெளிவந்துள்ளது.  இந்த இதழில் ஜே.பி. சாணக்யா, ஜோஸ் அன்றாயன் ஆகியோரின் சிறுகதைகள் இடம் பெற்றுள்ளன.  ஜோஸ் அன்றாயனின் “இங்கு மூத்திரம் கழிக்காதீர்” கதையில் எள்ளல், பகடி சிறப்பாக வந்துள்ளது.

“உலக ஆட்சிக்கான சிவில் சமூகங்களை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருப்பதே உலக கார்ப்பரேட் மற்றும் அரசுகளின் நிதி உதவி பெற்று இயங்கும் என்.ஜி.ஓக்கள்” (பக்.04) என்று சொல்லும் ஜமாலன் கட்டுரை (மேலே பூதம் கீழே கடல் – சிவில் சமூகமும் அரசு சாரா சமூகமும்) முதலாண்மை நிறுவனங்களின் உலக ஆட்சிச் செயல்பாடுகளை விளக்குகிறது.

“வர்ண – தர்மத்திற்கு அப்பால் சிவில் சமூகம் என்கிற பொதுவெளி சாத்தியமற்ற நிலையில், சிவில் சமூகம் பற்றிய நிறைய பேச்சுகள் சமீப காலங்களில் பெருக்கப்படுகின்றன.  இந்திய சிவில் சமூகத்தில் சாதியத்தின், சாதியக் குழுக்களின் பங்கு என்ன என்பதைத் தீர்க்காமல், சிவில் சமூகம் என்கிற குடியாண்மைச் சமூகத்தை உருவாக்க முடியாது” (பக். 05) என்று கூறும் ஜமாலன்

“காவல்துறை, இராணுவம், நீதி பரிபாலன சட்ட அமைப்பு உள்ளிட்டவற்றைக் கொண்ட வன்முறை சார்ந்த கருவிகளை வெளிப்படையானதாக வைத்து உள்ளது.   குடும்பம், கல்வித்துறை, தொழிற்சங்கங்கள் உள்ளிட்ட குடியாண்மைச் சமூகம் கருத்தியல் வழியாக இணக்கமான மனநிலையை உருவாக்குவதாக உள்ளது.  ஓர் அரசமைப்பு வன்முறைக் கருவிகளைக் கொண்டு மட்டுமே ஆள முடியாது, அதிகாரம் செலுத்த முடியாது.  தனது ஆளுகையை ஏற்கக் கூடிய தன்னிலைகளை உருவாக்க வேண்டும்.  அதற்கு இந்த அரசு சாரா, தன்னார்வ, தொண்டு நிறுவனங்கள் பணியாற்றுகின்றன”. (பக். 06) என்றும் கணிக்கிறார்.

“சிவில் சமூகம் என்பது அரசிற்குச் சமமான அதிகாரத்தைப் பெற்றதாக முன் வைக்கப்படுகிறது.  இந்தியாவில் அன்னா ஹசாரேவின் அரசியல் அதைத்தான் முன் வைக்கிறது” என்றும் விளக்குகிறார்.

    பத்தி (தக்கார் தகவிலார்) பகுதியில் வல்வில் ஓரி எந்தச் சாதி? என்ற ஆய்வில் ஈடுபடும் பெருமாள் முருகன், அவன் பெயரிலுள்ள அடைமொழிக்கேற்ப கொங்குப்பகுதி வேட்டுவர்களுக்கு ஓரியின் சாதி என்று கொண்டாட உரிமை உள்ளது என்ற முடிவுக்கு வருகிறார்.

கொல்லிமலையில் ஆண்டுதோறும் வல்வில் ஓரிக்கு அரசு விழா எடுக்கிறது.  இவ்விழாவில் கலந்து கொள்ளும் அமைச்சர்கள், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பதவி இழந்து விடுவதால் அதற்குப் பயந்து அவர்களனைவரும் இவ்விழாவைப் புறக்கணித்து விடுகிறார்கள்.  சென்ற ஆண்டு விழாவில் (02.08.2011) கொங்கு இளைஞர் பேரவையின் சட்ட மன்ற உறுப்பினர்

உ. தனியரசு மட்டும் கலந்து கொண்ட செய்தியைச் சொல்லியிருக்கிறார்.  தஞ்சை பெரிய கோயில் குறித்தும் இம்மாதிரியான நம்பிக்கை இருப்பதாலும் அங்கு இதே கதைதான்.  இவர்களைத் திருத்தவே முடியாது.

புரட்சி மனம் கொண்ட அழகுமிக்க பிலடெல்பியப் பெண்ணுக்கும் பாகிஸ்தானியக் கவிஞரான அரசியல் நிபுணருக்கு பிறந்த குழந்தை (டேவிட் கோல்மன் ஹெட்லி – 49) இப்படியொரு தீய மயக்கல்கார, அடிப்படைவாதியாகுமென்று யாரும் கண்டறிந்திருக்க முடியாது. (பக். 14) என்று சொல்லும் கையாளுக்கலை (சிகாகோ நீதிமன்றத்தில் தன் உயிரைக் காக்கும் டேவிட் ஹெட்லி) என்ற ஜுலை 2011 த காரவன் கட்டுரையின் முதல் பகுதி விவரிக்கிறது.  போதை மருந்து கடத்தல்காரனான டேவிட் ஹெட்லியை ஒற்றனாக பயன்படுத்திய அமெரிக்கா தற்போது பயங்கரவாத எதிர்ப்பு முகமூடியை அணிந்து கொள்வது வேடிக்கையானது.

‘மரண தண்டனை சில சிந்தனைகள்’ என்ற கி. பார்த்திபராஜாவின் கட்டுரை (பக். 24) ராஜீவ் கொலை வழக்கில் தூக்குத் தண்டனை பெற்ற பேரறிவாளன், சாந்தன், முருகன் ஆகியோரின் தூக்குத் தண்டனை ரத்துச் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது.   ராஜீவ் கொலையில் வெளிநாட்டுச் சதி கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை என்பதையும் பேரறிவாளனின் தாயார் அற்புதம் அம்மாள் நடத்தி வரும் நீதிப்போராட்டத்தையும் நமக்கு இக்கட்டுரை நினைவூட்டுகிறது.

மரணத் தண்டனை ஒழிப்புப் போராட்டத்தில் உள்ள பாகுபாடுகளை இக்கட்டுரை வலியுறுத்துவதை ஏற்க முடியாது.  மரண தண்டனையை ஒழிக்கச் சொல்லும்போது அதில் விதி விலக்குகள் ஏற்படுத்துவது நியாயமில்லை.  இந்த மூன்று பேருடன் கூடவே அப்சல் குரு, கஸாப் (நாளை), தர்மபுரி பேருந்து எரிப்பில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட முனியப்பன் உள்ளிட்ட மூவர்  என யாருக்குமே மரணதண்டனை விதிப்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.  நக்சலைட்டுகள், மாவோயிஸ்ட்கள், விடுதலைப் புலிகள் உள்ளிட்ட எந்தவொரு தேசிய இன விடுதலை இயக்கங்களின் மரண தண்டனைகளையும் நாம் எதிர்த்தே ஆக வேண்டும்.

வருங்காலத்தில் நரேந்திர மோடி, ராஜபக்சே, கஸாப், வாரன் ஆண்டர்சன் போன்ற எவருக்கும் அவர்கள் செய்த குற்றங்களுக்காக மரணதண்டனை விதிக்கக் கூடாது என்பதே உண்மையான மரண தண்டனை எதிர்ப்பாக இருக்க முடியும்.  இவர்களுக்கு மரண தண்டனை வழங்கக் கூடாது என்பதற்கு இவர்கள் செய்த குற்றங்களுக்கு வழக்கு தொடுத்து தண்டனை வழங்காமல் தனி விமானத்தில் வெளிநாடு தப்ப உதவி புரியவேண்டும் என்பது பொருளல்ல.

உயிரைப்பறிக்கும் மரணதண்டனைக்கு சட்டத்தில் இடமிருக்கக் கூடாது.  வாழ்நாள் சிறையை விட ஒரு நிமிடத் தூக்குத் தண்டனை உண்மையான தண்டனையாகவோ குற்றங்களை குறைப்பதாகவோ இருக்க முடியாது என்பதே நிதர்சனம்.

திரைப்பகுதியில் தார்க்கோவஸ்கியின் ‘இவானின் குழந்தைப் பருவத்தை’  ஜி. முருகன் அறிமுகம் செய்கிறார். ” பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுவனின் ஆன்மாவில் போர் என்ற ராட்சதன் வரைந்த ஒரு காலத்தின் சித்திரம்” இப்படமெனச் சொல்லும் இக்கட்டுரை இப்படத்தின் அனுபவமும், பார்வையும் அந்த்ரே ரூப்ளே படத்திற்கான அஸ்திவாரமாக அமைந்ததையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

“எது நடந்ததோ……”  என்ற குறும்படம் குறித்த பதிவு ஒன்று உள்ளது.  இதழ் தொடர்ந்து வெளிவருவது தமிழ்ச் சூழலுக்கு நல்லது.

பக். 48 விலை ரூ. 15  

 தொடர்பு முகவரி: 

 15- மாரியம்மன் கோவில் தெரு,

பவித்திரம் – 606 806,

திருவண்ணாமலை.

 தொலைபேசி: 99948 80005

மின்னஞ்சல்: adavimagazine@gmail.com